Noodhulp in Manilla

oktober 15, 2009

4 oktober 2009

Het waren dezelfde wijk en straat waar we 20 jaar geleden zelf woonden. Maar nu was het een ravage overal om ons heen en liepen we door een centimeters dikke sliblaag. Onderweg naar het huis van mijn schoonmoeder zagen we de gevolgen van de overstroming in dit laaggelegen gebied overal om ons heen. Auto’s ondersteboven en boven op elkaar, kleren en vuilnis in de bomen. Een plant hing in de electriciteitsleidingen en een bank was vast blijven zitten op een drie meter hoge paal. Vijf dagen na typhoon Ketsana was het water gezakt en nu was de kans dat er nog karkassen van dode dieren in deze wijk lagen gelukkig miniem. Die waren al eerder opgehaald volgens mijn vriend die hier al een paar dagen eerder was geweest op zoek naar kennissen. Die keer waren de de reddingsdiensten nog druk op zoek naar doden en overlevenden.
Maar nu was de grote schoonmaak begonnen. Aan het begin van de wijk waren militairen en brandweermensen bezig met het meer begaanbaar maken van de wegen. Een ’shovel’ schoof het afval naar de zijkanten en overal waren soldaten bezig met het opzij schuiven van de sliblaag zodat auto’s beter konden passeren. In de straat waar wij liepen lag alles echter nog ‘in de originele staat’.  Bij het huis waadden we door 15 cm modder en water de oprit in. En binnen werd goed zichtbaar wat zo’n overstroming doet. We waren niet de eersten binnen maar toch was de ravage nog niet veel minder. De hele benedenverdieping was een puinhoop. De plafondtegels waren weggespoeld. In de slaapkamers lag alles door elkaar en op elkaar, nog precies zoals het zakkende water het had achter gelaten. Meubels, kleren, boeken, alles op een bult en alles bedekt met een twee cm dikke laag van het overal aanwezige slib.  De trap was beschadigd maar begaanbaar. Boven werd duidelijk hoe hoog het water was gekomen. De scheiding tussen nat en droog lag op ongeveer anderhalve meter hoogte. Van hieruit waren mijn schoonmoeder , haar zwaar geestelijk gehandicapte zoon en de twee huishoud hulpen op het laatste nippertje gered. Toen het water al tot borsthoogte reikte kwamen er een paar buren met een luchtmatras op het hulpgeroep af. Gelukkig had mijn schoonvader bij de bouw van deze verdieping het inzicht gehad om een vluchtmogelijkheid in te bouwen in de tralies aan de buitenkant van de ramen. Met veel moeite werden alle vier door dat geopende gat naar buiten getrokken en in veiligheid gebracht in een huis met vier verdiepingen zo’n vijftig meter verderop. Het snel stromende water stond toen ongeveer vier meter hoog.
Nu zijn ze geevacueerd naar een soort hotel een paar kilometer verderop en werken we vandaaruit aan het leegruimen van het huis. De eerste dag betekende dat het wegschrapen van de plafondtegels van de vloer van de woonkamer. Gisteren, de tweede dag, hebben we twee slaapkamers leeggehaald. De meeste spullen zijn onherstelbaar beschadigd door het water en het stinkende slib en worden meteen gedumpt aan de kant van de weg. Voor ieder huis ligt nu een berg afval. Kapotte meubels, matrassen, van alles dat niet meer schoongemaakt of gerepareerd kan worden. Terwijl we aan het leegruimen zijn zoeken we in het slib naar dingen die nog bruikbaar kunnen zijn. Die leggen we in de carport om later uit te zoeken. De mechanische handnaaimachine wordt door de huishoud hulp meteen grondig gedemonteerd en schoongemaakt – met wat olie kan ze hem straks zo weer gebruiken . Het slib sjouwen we met emmers vol uit het huis en dumpen we op de bult. Een groot deel van de kastinhoud kan daar ook direct op alles zit onder de troep. Het huis stinkt. Niet alleen van de modder maar ook omdat er nog vlees in de koelkast zit. Maar die hangt bijna horizontaal op een meter hoogte, ingeklemd tussen een kast en de hoek van de opslagkamer. Te hoog om er goed bij te kunnen en het is te gevaarlijk om er zo in deze positie aan te komen. Hopelijk krijgen we vandaag of morgen hulp van een paar mannen die kunnen helpen het ding weer op de grond te krijgen.
Vandaag is de derde dag van de schoonmaak. Wat er daarna gaat gebeuren weten we nog niet. We hebben stroom, de electriciteitsmaatschappij is al geweest voor de kabels in de straat buiten, maar onze hoofdstoppen moeten eerst vervangen worden voordat we licht hebben in het huis. De stopcontacten moeten nog stroomloos blijven vanwege kortsluitingsgevaar. We hebben een electricien en een timmerman nodig om de schade te controleren.

Naast deze prive hulp hebben we ook al een ontmoeting gehad met de predikant van een gemeente waar we al langer contact mee hadden. Hun kerk staat in een sloppenwijk en de ravage daar is nog veel groter. Het water kwam niet zo hoog, maar twee meter,  maar daar zijn geen huizen met bovenverdiepingen. En nu hebben ze de zorg voor 400 gezinnen die bijna alles kwijt zijn. Het voedingsprogramma voor de kinderen zal uitgebreid moeten worden. Mensen hebben kleren en huisraad nodig. Gelukkig hadden wij al geld bij ons voor hen, van onze eigen thuisgemeente in Nederland. Verder zullen we overleggen wat we nog meer voor hen kunnen doen – prive of misschien via de hulporganisatie GaiN waar we zelf ook bij betrokken zijn. Veel van de dingen die nodig zijn kunnen hier lokaal aangeschaft worden. En de hele dag door draaien er programma’s op de nationale tv-zenders met nieuws over de situatie en de mogelijkheid om geld en goederen te doneren.  En weer wordt het zichtbaar voor me hoe flexibel de filippijnse bevolking is. Natuurlijk is er de rouw rond de overledenen, maar over het algemeen pakt iedereen direct weer de draad op.  Hier zijn geen grote opvangcentra nodig om mensen lange tijd onder te brengen. Families ondersteunen elkaar. Met elkaar zetten ze de schouders onder de wederopbouw.  Het is mede het gevolg van gewenning natuurlijk. Ketsana was al de 15e tyfoon van dit jaar en het einde van het seizoen is nog niet bereikt.  Alleen de kans op herhaling van zo’n grote ramp is niet zo groot. Meestal ligt de baan van deze stormen niet over Manilla en dit was de ergste overstroming in 40 jaar. Een NOS radio verslaggever die ik hoorde voordat we hier naar toe reisden zei dat er hier in een paar uur meer regen viel dan een paar jaar geleden tijdens Katrina in New Orleans. Met zoveel water tegelijkertijd was hier geen houden aan. Ondanks alle verbeteringen aan de afvoersystemen en infrastructuur sinds de laatste grote overstroming, vlak voor wij naar Nederland verhuisden (zo’n 20 jaar geleden),  kwam het water dit keer twee zo hoog.
Gisteren kwam de volgende typhoon al weer, gelukkig voor ons een stuk noordelijker en daarom met hier veel minder wind en regen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: